LiteReality

ฮ่าๆๆ แค่ชื่อบลอคก็ชวนให้ขำแล้วใช่มั้ยครับ ว่าอีตานี่จะพูดเรื่องอะไรเกี่ยวกะจู๋เจ๋อเทเลทับบี้ คือยังงี๊ครับต้องทำความเข้าใจก่อนว่าบทความนี้อ่านเอาสาระได้แค่ครึ่งเดียว ที่เหลืออ่านเอาขำๆเพราะคิดขึ้นมาแบบบ้าๆ เพราะเอาทฤษฎีจิตวิเคราะห์แบบลากองมาจับเทเลทับบี้เล่นๆ โดยเกริ่นสั้นๆว่าพวกจิตวิเคราะห์เนี่ย(ถ้าใครเคยรู้จักซิกมุนต์ฟอยด์)จะ เน้นพัฒนาการของเด็กมากๆ โดยลากองเนี่ยเค้าจะเน้นอธิบายว่าเด็กมันเกิดความรู้สึกรับรู้เรื่องตัวตน ยังไง แล้วทั้งหมดนี้มันก็จะวนเวียนอยู่กะเรื่องเพศ(แต่ไม่มากและขัดหูเท่าฟอยด์) สำหรับใครที่ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องจิตวิเคราะห์ต้องทำความเข้าใจก่อนว่าพวกนี้ พยายามอธิบายกระบวนการของจิตมากกว่าที่เราจะรู้ตัวนะครับ ดังนั้นบางครั้งจู๋เจ๋อที่ว่าเนี่ยมันจะไม่ได้หมายถึงจู๋เป็นอันๆ(penis) จริงๆ แต่จะใช้คำว่าphallusแทน คือมันเป็นสัญญะถึงจู๋(อวัยวะเพศชาย)นั่นแหละแต่มีความหมายต่างๆโยงมาด้วย เช่นอำนาจของพ่อ การถูกตอน(castration) ซึ่งจะอธิบายต่อไปว่าแล้วมันเกี่ยวกับเทเลทับบี้ยังไงนอกจากเทเลทับบี้มัน เกี่ยวกะเด็ก จริงๆมันซับซ้อนกว่านั้นครับ

 

อ้อ สิ่งที่ต้องออกตัวอีกอย่างคือทฤษฎีนี้ค่อนข้างจะพูดในแง่ของผู้ชายเป็นหลัก นะครับ(คืออธิบายโดยใช้ผู้ชายเป็นหลักแล้วเอาผู้หญิงไปโยงไว้กับผู้ชาย หรือจู๋นั่นแหละ) สำหรับคุณผู้หญิงอ่านๆแล้วอาจจะอารมณ์บูดได้ แต่ในทางทฤษฎีเขาก็อธิบายว่าี่นี่แหละเพราะคุณอยู่ในโลกของผู้ชายเป็นใหญ่()

 

 

ดังนั้นจะขอพูดสั้นๆเรื่องลากองนะครับ โดยลากองบอกว่าเด็กเนี่ยพอออกมาแล้วระยะแรกคือระยะที่ใกล้The realมากที่สุดคือระยะที่เป็นอันหนึ่งอันกับแม่ รู้สึกว่าตัวเองเป็นเจ้าของแม่(และเต้านมที่ตัวเองดูดอยู่) พอระยะต่อมาเริ่มโตแม่ก็เริ่มถูกแชร์โดยพ่อ เด็กก็เริ่มเตาะแตะไปเรื่อยจนกระทั่งเกิดการรู้จักตัวเอง(recognition)ตัว เองผ่านกระจกที่เรียกว่าMirror Stage ซึ่งจริงๆแล้วเป็นการสำคัญผิด(misrecognition)ด้วยเพราะเป็นการรู้จัก ภาพ(image)ของตัวเองไม่ใช่ตัวเอง(self)จริงๆ ซึ่งความผิดพลาดตรงนี้ก่อให้เกิดความแปลกแยกคือ 1 ตัวเด็กเองอึดอัดเพราะว่าบงการร่างกายไม่ได้ตามที่ต้องการเหมือนกับภาพที่ สมบูรณ์ในกระจก 2 เกิดความหลงไหล(narcissism)ในภาพสะท้อนที่สมบูรณ์แบบ(คือเห็นทั้งตัว แต่ตัวเองกลับไม่สามารถที่จะควบคุมร่างกายได้ดังใจ) โดยไอ้ภาพสะท้อนเนี่ยมันเลยกลายเป็นตัวตนอีกคนที่มีความเป็นอุดมคติของตัว เราเองหรือที่เรียกว่าEgo Ideal ซึ่งไอ้การสะท้อนภาพเนี่ยมันไม่ได้จำกัดแค่กระจกแต่เป็นอะำไรก็ได้ที่เป็น แผ่นๆกระทั่งหน้าพ่อแม่ที่มาอยู่ตรงหน้าเด็กก็เช่นกัน ดังนั้นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงเอาตัวเองไปใส่พระเอกในหนัง ก็เพราะว่าฉากหรือscreenของหนังมันก็เหมือนกับMirrorในMirror Stageแล้วพวกดาราก็คือEgo Idealของเรานั่นแหละ

ต้องอย่าลืมนะครับว่าในกระบวนการทั้งหมดเด็กมีความสัมพันธ์กับแม่อย่าง ลึกซึ้ง แล้วก็รู้สึกว่าพ่อนี่แหละเป็นคนที่แย่งแม่ไปจากตัว ทีนี้จึงไปสู่ขั้นต่อไปคือขั้นSymbolic ขั้นนี้เกิดขึ้นเมื่อพ่อประกาศกฏกับลูกว่าโอเค ลูกจะไม่ได้แม่ไปตลอดนะ(เวลาที่เด็กงอแง) ดังนั้นพ่อจึงเป็นตัวแทนของกฏเกณฑ์ต่างๆ(Father's Law)และพรากแม่ออกจากตัวเองอย่างเป็นทางการ ซึ่งเด็กก็จะรับรู้ถึงอำนาจของพ่อตรงนี้และเริ่มสงสัยว่าทำไมพ่อถึงได้ แม่(ฟังดูincestนะครับแต่ในทางจิตวิทยาเค้าอธิบายอย่างนี้จริงๆ) เด็กจึงมองเรือนร่างของผู้หญิงและผู้ชายแล้วก็ตระหนักได้ว่า อ้อ เพราะว่าพ่อมีจู๋แล้วแม่ไม่มีนี่เองจึงได้ได้แม่ไป(ตอนแรกนี่อาจจะหมาย ถึงpenisจริงๆต่อๆมาจะเรียกว่าphallusคือสัญลักษณ์แทนจู๋อันนั้นโดยมีนัยถึงอำนาจกับความซับซ้อนของจิตใจที่ก่อร่างตามมา) ดังนั้นปมเพศที่เกิดขึ้นคือความกลัวที่จะถูกตอน(castration)คือกลัวพ่อจะมา ทำให้ตัวเองเหมือนแม่แล้วก็ไปรวมกะแม่(และน้องสาว)ซะ ไอ้ความกลัวตรงนี้แหละที่มันฝังใจและก่อให้เกิดความปรารถนาต่างๆที่ขับ เคลื่อนเราให้ไขว้คว้าหาอะไรบางอย่างมาเพื่อทดแทนไอ้Phallusอันนี้เพื่อยืน ยันถึงอำนาจที่ตัวเองอยากได้(ไอ้ความคิดที่จะincestกับแม่มันก็จะพัฒนาจนหาย ไปนะครับ ซึ่งถ้ามันไม่พัฒนาก็จะเกิดปัญหาในบุคลิกภาพ) ซึ่งไอ้การไขว้คว้าเนี่ยมันก็คือแรงผลักหลักในการใช้ชีวิตของเราตามคำอธิบาย ของลากอง(ที่มีจุดกำเนิดจริงๆจากปมเพศ) ดังนั้นลากองเลยบอกว่าทำไมเราถึงหาอะไรไม่สิ้นสุดเพราะพอได้มาแล้วมันไม่ใช่ หรือทดแทนphallusจริงๆซักที(และก็จะไม่มีวันได้ด้วย ของที่เอามาทดแทนก็เช่นรถ ผู้หญิง อำนาจต่างๆที่ผู้ชายหลงไหล ส่วนผู้หญิงก็จะมีสองลักษณะนะครับคือทำตัวเองแบบผู้ชายค้นหาphallusมาทดแทน ด้วยการทำงานๆๆหรือพยายามทำตัวเองให้เป็นPhallusของผู้ชายซะเลย(คือพยายามจะ เป็นแบบ/เลียนแบบแม่ที่ไ้ด้อยู่กับพ่อ))

ดังนั้นที่พูดมาทั้งหมดนี้พอจะเอะใจอะไรกับเทเลทับบี้เหมือนผมมั้ยครับ

อย่างที่พูดไปแล้วว่าเด็กจะมีMirror Stage ทีนี้ลองคิดเล่นๆว่าถ้าเด็กแทนที่จะดูกระจกแล้วไปดูเทเลทับบี้แทนละครับ ภาพของเทเลทับบี้คืออะไรกันแน่สำหรับเด็ก จะใช่ภาพอันสมบูรณ์ของตัวเองมั้ย ผมว่าน่าคิด แต่การเคลื่อนไหวของเทเลทับบี้อาจทำให้เด็กเข้าใจว่าเป็นภาพสะท้อนของตัวเอง ได้เหมือนกันนะครับผมว่า ทีนี้จุดที่น่าสนใจคือภาวะไร้จู๋หรือไร้เพศ(ทั้งในเชิงกายภาพและลักษณะทั่วๆ ไป) ผมว่าเทเลทับบี้อาจจะไปพ้องกับการถูกตอนจู๋(ไปแล้ว)ก็ได้นะครับ ซึ่งถ้ามองแบบกวนๆคือมันไม่มีเพศอ่ะ ไม่มีอะไรเลย แต่ลองคิดดูนะครับว่าในเรื่องมีป่าวPhallusหรือPhallic Symbol เนี่ย คำตอบคือมีครับ นั่นก็คือไอ้ท่อนั่นไงครับ ดังนั้นในเรื่องเทเลทับบี้ไม่มีอำนาจเลยใช่มั้ยครับ พอโทรโข่งนั่นโผล่มา(เป็นตัวแทนของจู๋ อำนาจ และพ่อ) ถ้าพูดซื่อคือจู๋นั่นยืดดดดออกมาปุ๊บมันจะทำอะไรครับ ออกคำสั่งใช่มั้ยครับ แปลว่าในเรื่องนี้อเมซิ่งมากคือEgoหรือSelfของเด็กไม่มีจู๋ไม่มีอำนาจ แต่พอจู๋อันบะเร่อโผล่ออกมาแถมพูดได้เสร็จปุ๊บ อีพวกนี้ก็ลุกลี้ลุกลนทำตามคำสั่งของPhallusทันที(เหมือนกับStage ที่สามที่พ่อมาประกาศคำสั่งข้อห้ามมั้ยครับ)

แล้วมันบอกอะไรเราครับ เราอาจจะตีความได้ว่า นี่ไง มันแสดงให้เด็กเห็นว่า นี่แหละคืออำนาจของพ่อหรือปิตาธิปไตย พวกยูต้องสยบยอมและทำตามคำสั่งอย่างที่อีพวกนี้ทำนะไม่งั๊นพวกยูจะโดนตัดจู๋ทิ้งแบบพวกเทเลทับบี้แน่(ซึ่งการไร้จู๋คือการไร้อำนาจดังนั้นเทเลทับบี้จึงไม่เคยก่อกบฏต่อลำโพงเลย แถมเทเลทับบี้ก็ไม่มีเพศด้วย(ถ้าพูดตามภาษาจิตวิเคราะห์คือcastrated threat แบบนี่ไงถ้าถูกตอนแล้วเอ็งเป็นแบบนี้แหละ)) ซึ่งการควบคุมแบบนี้มันคือการใส่ความคิดให้กับเด็ก ให้เด็กเรียนรู้ที่จะเชื่อฟัง รับคำสั่งจากผู้มีอำนาจอย่างที่ฟูโกต์เรียกว่าBiopower ซึ่งถ้ามองในแง่นี้ วินัยและการยอมรับในอำนาจได้ถูกก่อร่างขึ้นพร้อมๆกับMirror Stageเลยทีเดียว (ในเรื่องเราจะไม่เห็นเทเลทับบี้แข็งขืนแม้ซักคำหรือก่อกบฏกับประกาศิตที่ โทรโข่งพูดเลยใช่มั้ยครับ นี่แหละครับมันอาจจะเป็นการหล่อหลอมแนวคิดเรื่องอำนาจให้ตั้งแต่เด็กอายุซักไม่กี่เดือนก็ได้)

 

ปล อย่าลืมนะครับว่าส่วนนึงผมคิดขำๆ เกิดจากการศึกษาแนวคิดของลากองกับความสุขในการชมภาพยนตร์แล้วอาจารย์ผมก็บอกว่า เด็กดูพวกหนังอะไรไม่น่าจะทันรู้เรื่องเลยต้องดูเทเลทับบี้ ผมเลยมาคิดดูว่าเออแล้วทำไมต้องเทเลทับบี้ แล้วเด็กจะพัฒนาผ่านmirror stageแล้วเห็นเทเลทับบี้เป็นEgo(ตัวตน)อีกตัวของตัวเองมั้ย หรือจะเห็นเป็นother แล้วลำโพงทำไมมีอำนาจจัง หน้าตาก็เหมือนphallus โยงกับFather' Lawได้ด้วยนะเนี่ย คิดไปคิดมาเลยฟุ๊งซ่านแบบนี้แล (ซึ่งจริงๆผู้สร้างคงไม่ได้ตั้งใจหรอกครับ ลองนึกสภาพเทเลทับบี้มีความเป็นเพศคงไม่เหมาะกับเด็ก หรือเทเลทับบี้ก่อกบฏไรงี๊ แต่ในเซนส์มันก็มีการสอนเด็กอยู่ดีแหละเช่นเรื่องโทรโข่ง การเชื่อฟัง)

/me ปาดหยากไย่เดินฝ่ากองฝุ่นเข้ามาในบลอคที่ถูกทิ้งร้าง

 

อะแฮ่มๆ น๊านนานแล้วนะฮะที่ไม่ได้มาเขียนบลอคอันนี้ อันเนื่องมาจากตัวผมเองไปกรากกรำกับการศึกษาในระดับสูงขึ้น เรียนไปก็คิดว่ารนหาที่แต้ๆเน้อตััวเราเพราะมันกรากกรำและยาวไกลพอสมควร วันนี้พอจะปลีกตัวได้เลยเอาประเด็นน่าสนใจมาพูดกันดีกว่า นั่นคือ การ"นินทา"นั่นเอง

 

ผมว่าหลายคนคงสงสัย หรือกระทั่งตัวผมเองเนี่ยผมว่าวัฒนธรรม-อารยธรรมทั้งหลายทั้งปวง โดยเฉพาะของไทยเราเนี่ยมันมีรากฐานอยู่บนการนินทาเลยเทียวนะ ใครจะบอกว่าสังคมอุดมปัญญาอะไรก็เถอะแต่ผมว่าบ้านเรานี่แหละสังคมอุดมนินทา ของแท้และแน่นอน ทีนี้หลายคนคงตั้งข้อรังเกียจว่าไม่ดีไม่งาม ไม่ใช่เรื่องจริงหรืออะไรต่างๆนาๆ แต่สำหรับเอนทรี่นี้เราจะยกประเด็นทางศีลธรรม-สัังคมพวกนั้นไว้ก่อน แต่จะมามองว่าเอ๊ะ ทำไมโลกนี้-สังคมนี้ถึงมีการนินทา มันมีหน้าที่อะไรแล้วมันทำให้เรามองเห็นอะไรจากการวัฒนธรรมการนินทานั้นได้ บ้าง

 

จริงๆแล้วคนไทยก็เสพติดการนินทาอยู่ไม่กี่อย่างหรอกนะ บางอย่างก็ล่อแหลมเป็นที่รู้กัน เอาเป็นว่าผมจะพูดถึงส่วนที่ไม่ล่อแหลมแต่มีลักษณะคล้ายๆกันจะดีกว่า

 

กลัับมาที่มองภาพรวมว่าแล้วการนินทาเนี่ยมันเป็นมายังไง ไม่รู้ว่าผมเข้าใจผิดรึเปล่าว่าถ้าพูดถึงเรื่องซุบซิบนินทาเราต้องยกให้สาวๆ เป็นอันดับหนึ่ง และถ้าเป็นแบบนี้จริง ถ้าเรามองด้วยมุมมองของเพศสถานะเรามองเห็นฟังชั่นของการซุบซิบนิินทาในหลาย ระดับและเรื่องที่น่าสนใจอย่างยิ่งเลยทีเดียวละ

 

ถ้าการนินทาถูกโยงกับผู้หญิงแล้ว นั่นอาจจะแสดงให้เห็นว่า แท้จริงแล้วการนินทาก็คือการแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสารของผู้หญิงภายใต้กรอบ เรื่องเล่าหลักที่ผู้ชายวางไว้ให้(คือถ้าเรามองว่่าเรื่องราวต่างๆที่มัน หมุนเวียนอยู่ในสังคมในฐานะเรื่องเล่าเนี่ย ปกติเราจะคุ้นเคยกับเรื่องหลักๆที่ถูกตราว่าเป็นเรื่องจริง ซึ่งจริงๆแล้วมันก็คือเรื่องเล่าของผู้ชายนั่นแหละ ทีนี้การที่ผู้หญิงมานั่งจับกลุ่มเพื่อแลกเปลี่ยนเรื่องเล่าคู่ขนานอีกชุด นึงมันก็มีนัยของการต่อรอง คัดง้างกับเรื่องเล่าแม่บทที่ว่า ซึ่งจริงๆแล้วอาจจะมองข้ามเรื่องเพศสถานะไปก็ได้ เราก็จะเห็นว่าการซุบซิบกันเนี่ยมันอาจจะเป็นได้ทั้งการต่อรอง ต่อต้าน ตลอดจนตั้งคำถามกับเรื่องเล่าแม่บทนั้นได้(เช่นข่าวเป็นต้น))

 

ทีนี้ไอ้การจับกลุ่มนินทามันก็ยังมีฟังชั่นอีกอันที่มาพร้อมกันคือการส ร้าง"ความเป็นกลุ่ม" ซึ่งแน่นอนว่าพอจับกลุ่มแล้วมันต้องผลักอะไรบางอย่าง"ที่กำลังถูกนินทา" ให้กลายเป็นอื่นไกลออกไปกว่ากลุ่มนั้น ลองสังเกตง่ายๆว่าถ้าความเป็นกลุ่มยิ่งเหนียวแน่นเท่าไหร่ ความเป็นอื่นก็ยิ่งไกลไปเท่านั้น ทีนี้การนินทากันเนี่ยมันจะมีนัยของอำนาจแฝงอยู่ด้วย จากตัวอย่างนี้ลองนึกสภาพการจับนินทาครูอาจารย์ จะเห็นได้ชัดว่ายิ่งเม้าส์กันมันส์เท่าไหร่ ความสัมพันธ์ของกลุ่มนักเรียนก็จะยิ่งแน่นแฟ้นมากขึ้นเท่านั้น

 

พอมาถึงจุดนี้ก็จะเริ่มมองเห็นความสัมพันธ์เชิงอำำนาจระหว่างกลุ่มผู้ นินทากับผู้นินทาแล้วว่า โดยปกติแล้วการนินทามันจะเป็นการเม้าส์กันลับหลังคนที่มีสถานภาพสูงกว่าเรา จริงมั้ยครับ ไม่งั๊นเราก็มักจะไม่ใช้คำว่านินทาหรอก ดังนั้นเราจะเห็นได้ว่าการนินทานี่แหละเป็นการแสดงออกเพื่อต่อรองกับอำนาจ นั้นๆนั่นเอง มันเป็นการแสดงให้เห็นว่าไอ้อำนาจที่มันเหนือกว่านั้นไม่ได้เบ็ดเสร็จ แล้วไอ้การนินทากันเนี่ยบางครั้งก็จะมีลักษณะของการพยายามบ่อนทำลายไอ้ความ ทรงอำนาจนั้น หรืออาจตั้งคำถามเพื่อในที่สุดแล้วภาพความเป็นอุดมคตินั้นมันถูกลดทอนลง ซึ่งโดยรวมก็คือการต่อรองทางอำนาจนั่นเอง

 

ดังนั้นจะขอยกสิ่งที่คนไทยเราชอบนินทากันมากจนเกิดเป็นกิจการเป็นล่ำเป็นสันคือนินทา"ดารา"นั่นเอง

 

เคยสงสัยมั้ยว่าทำไมถึงได้หมกมุ่นกับเรื่องอะไรต่างๆของดาราเหลือเกิน นิตยสารซุบซิบเกิดขึ้นไม่รู้กีี่หัวต่อกี่หัว ส่วนนึงผมมองว่า เนื่องจากดารามีลักษณะเป็น"สถาบัน" อย่างนึง (คำว่าสถาบันอันนี้อย่าไปโยงกับสถาบันที่เราคุ้นเคยที่จะต้องมีนัยค่อนข้าง สูงส่ง มันคือการนิยามอย่างนึงเท่านั้นเอง) ถามว่าทำไมผมถึงมองว่าดาราเป็นสถาบันชนิดนึง ถ้าลองมองดูดีๆเราจะเห็นความเป็นกลุ่มก้อนของความเป็นอาชีพที่มีลักษณะเฉพาะ ตัว มีสถานะที่แตกต่างออกไปจากอาชีพโดยทั่วๆไป มีรูปลักษณ์ที่พิเศษและแตกต่าง ถูกมองและถูกนิยามโดยคนส่วนใหญ่ของสังคม ผมมองว่าดารานี่แทบจะกลายเป็นชนชั้นใหม่ไปแล้ว คือถ้าเราดาราในสถานที่ต่างๆอารมณ์จะไม่เหมือนกับเจอมนุษย์ทั่วๆไป มันจะมีความเป็นกลุ่มก้อนอะไรที่มันพิเศษ ดังนั้นจึงกลับไปอธิบายความสัมพันธ์เชิงอำนาจ แปลว่าเราเห็นว่าดารามีความเหนือกว่าทางอำนาจในด้านต่างๆ ทั้งสถานภาพ(ที่อาจจะเกิดจากความร่ำรวยที่แสดงออกมาจากแต่งกาย รถยนตร์ ไลฟ์สไตล์ ฯลฯ) รูปลักษณ์ภายใน(หรือbodyที่ในทางวิชาการถืือว่าเป็นการแสดงออกทางอำนาจที่ สำคัญมากๆ ในกรณีนี้ก็เช่นกัน การที่ดารามี"ร่างกาย"หรือ"รูปลักษณ์"ที่สังคมนิยามว่า"พิเศษ"นี่แหละเป็น การให้อำนาจอย่างนึง)

 

เลื่อนลงมาอีกนิดก็จะอธิบายต่อในตัวเองว่า ในเมือดารา(จริงๆแค่คำว่า"ดารา" "เดอะสตาร์" ลำพังตัว"คำ"เองก็มีนัยที่แสดงถึงชนชั้นอยู่แล้ว สะท้อนถึงภาพพื้นที่ที่เลิศลอยเกินกว่าธรรมดาสามัญ ยิ่งมีรายการพวกล่าฝันอะไรแบบนี้ ยิ่งแสดงให้เห็นถึงความเป็นพื้นที่ปิดที่ต้องตะเกียกตะกายไปสู่ ดังนั้นความเป็นอุดมคติก็ยิ่งสูงขึ้น) กลับมาต่อว่า จริงๆคนก็คงรับรู้อยู่ลึกๆว่าตัวเองนั่นแหละที่ไปนิยาม ให้ค่าความหมายกับ"ความเป็นดารา"แบบนี้ ดังนั้นการซุบซิบนินทาจึงเป็นแสดงออกเชิงอำนาจของผู็บริโภคเองอีกทีนึงนั่น แหละ คล้ายๆว่านิยามคุณค่าเอง แล้วก็พยายามบ่อนเซาะไอ้ภาพต่างๆที่มันเกินเอือมเหล่านั้น ดังนั้นข้อเสนอแรกผมคือการนินทาดารามันคือการพยายามบอกว่าไอ้เทวดานางฟ้าที่ ถูกนำเสนอออกมาแบบสมบูรณ์แบบเหลือเกิน มีความเป็นอุดมคติเหลือเกิน จริงๆแล้วมันก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นหรอกย่ะ มันก็คนดีๆเหมือนนี่แหละ มิใช่เทวดานางฟ้าที่ไหน

 

อีกแง่นึง ซึ่งจริงๆแล้วการนินทาผมว่ามันก็มีหลายลักษณะนะ ลักษณะนึงก็คือเรื่องคาวๆ ไอ้แบบว่าผิดศีลธรรมอะไรเนี่ยชอบนัก มันส์ฉุดๆอะไรทำนองนี้ ซึ่งโดยผิวเผินไอ้การนินทาเหมือนจะเป็นฟังชั่นพื้นๆที่เหมือนกับการพยายาม รักษาไอ้ระบบคุณธรรมจริยธรรมอะไรต่างๆนาๆเอาไว้ (คล้ายๆเป็นการลงโทษส่วนนึง กับอีกส่วนนึงก็เพื่อยกระดับความมีคุณธรรมของตัวผู้พูดเอง แบบมาพูดๆเสร็จแล้วก็จะแบบ โอ๊ยชั้นรับไม่ได้ อี๊แหวะ ทำตัวแบบนี้ได้อย่างไรบลาๆๆๆ) ซึ่งนักทฤษฎีสายฟรอยด์เดี้ยน ลากองเนี่ยน(โดยสรุปอีตาพวกนี้จะบอกว่าในจิตลึกๆ ความปรารถนาอะไรต่างๆของเรามันดำมืดกว่าที่คิด)คนนึงชื่อชีเช่(Slavoj Žižek) อีตาคนนี้นี่แนะนำเลยนะฮะเป็นนักทฤษฎี นักปรัชญ่สภาพแบบดิบๆเถื่อนๆแล้วยังไม่ตาย ฮีเป็นคนที่เอาแนวคิดจิตวิเคราะห์แบบลากอง(อันซึงบ้าบออะไรไม่รู้มาทำให้จบ ต้องได้แล้วแนวมากขึ้น แต่จริงๆฮีก็เข้าใจยากอยู่ ลองฟังแกตามยูทูปได้) แกก็บอกว่า โนจ่ะ ไอ้การที่คุณชอบอะไรแบบนี้นะ มันคือการหลีกเลี่ยงความปรารถนา(อันดำมืด)ของคุณเองต่างหากล่ะ พูดง่ายๆก็คือ สังคมบอกว่าคุณต้องรังเกียจเรื่องคาวๆพวกนี้นะ แต่การที่เอามาพูดซ้ำๆกันเนี่ยมันคือการรับประสบการณ์ที่สังคมห้ามไว้ทางนึง นั่นแหละ(คือใจจริงก็ชอบอ่ะนะอะไรทำนองนี้) แต่ในที่สุดเราไม่รู้สึกผิดไงเพราะเราไม่ได้พูดถึงตัวเอง แต่พูดถึงดารา ต. นั่นต่างหาก(มันก็โยกย้ายไอ้ความดำมืดที่เราเพิ่งรื่นรมย์ไปกะมันเมื่อตะกี้ ไปให้อีตาดารานั้นในตอนท้ายที่สุด)

 

หรืออีกแง่นึงในตอนที่เราเม๊าส์กันแบบ อาจจะเป็นเรื่องดีๆที่แบบเวอร์ๆ แต่เราก็แอบนิยมอยู่ในใจ ในระหว่างที่กำลังเม้าส์อย่างออกรสออกชาติอยู่นั้นก็เหมือนการที่เราเอาตัว เองไปใส่ในเรื่องที่กำลังเม้าส์อยู่นั่นเอง เหมือนกันidentifyตัวเองเข้ากับดาราที่กำลังเม้าส์อยู่นั่นเอง(เช่นอาจจะ โอ้ยคนนั้นคนนี้แต่งงาน เพอเฟ็คอย่างโง้นอย่างงี๊ ตอนเม้าส์ไปก็อาจจะจินตนาการภาพตัวเองในชุดเจ้าสาวแบบที่เพิ่งดูข่าวมาเมื่อ คืนอะไรแบบนี้)

 

ดังนั้นเราจะเห็นได้ว่าไอ้การนินทาเนี่ยมันมีฟังชั่นหลากหลายในตัวเอง เหมือนกัน เช่นเป็นทั้งภายนอกที่เป็นการต่อรองกับอะไรบางอย่าง มักจะเป็นเชิงอำนาจ หรือภายในซึ่งอาจจะเกี่ยวกับการsatisfyตัวเองในหลายระดับทั้งระดับจิตไร้ สำนึกไปจนถึงระดับพื้นผิว

อย่างไรก็ตามผมไม่ได้จะบอกว่าการนินทาดีงามอย่างไร แต่ลองมองดูว่าสิ่งที่มันหมิ่นเหม่แต่มีมากเนี่ยมันมีเพราะอะไร และเพื่ออะไร

(รวมรวมความรู้มาจากสัมนาอาชญนิยาย)

วันนี้ก็หมดเรื่องจะคุยแล้วครับ จริงๆมีหลายประเด็นที่กำลังขบคิดอยู่เหมือนกันเช่นว่า งดเหล้าเข้าพรรษา เคยสงสัยมั้ยว่าทำไมเข้าพรรษาต้องงดเหล้า แล้วเหล้านี่ดูเป็นอะไรที่เป็นศัตรูกับสังคมไทยอยู่ตลอดเวลา น่าคิดว่าไอ้วาืทกรรมงดเหล้าเข้าพรรษานั่นมีกรอบคิดอยู่บนอะไรกันแน่

 

ลาแล้วครับ ขอบคุณที่มาเยี่ยมบลอค ไว้จะพยายามหาเรื่องมาคุยช่วยกันขบคิดอีกบ่อยๆ(ถ้าปลีกร่างได้นะครับ)